Mijn afscheidsbrief aan Vera


Mijn mooie, lieve, zachte Vera,

Ik kan nog altijd niet bevatten dat ik je nooit meer in m'n armen kan houden. Ik mis je echt verschrikkelijk. Alle toekomstplannen die ik had, zijn in één klap verdwenen. Alles waar ik jarenlang aan gewerkt heb, is voor niets geweest. Want alles dat ik in mijn hele volwassen leven heb gedaan, deed ik voor jou.

Vanaf het moment dat ik je voor het eerst zag lopen, wist ik dat jij de ware voor me was. Ik heb je jarenlang vanaf een afstand aanbeden, maar ik durfde nooit op je af te stappen. Wat zou je in hemelsnaam met mij hebben gewild, dacht ik dan.

Tot die dag in 2009 dat een klasgenote me bijna aan mijn oor trok en naast je neerzette. Toen zette ik mijn angst opzij en sprak ik je aan. Ik weet eerlijk gezegd niet eens meer waar het over ging. Maar wat ik me nog wel heel goed herinner, is dat je de volgende dag ineens bij mij kwam zitten. Ik kon het eigenlijk niet geloven. Een meisje waar ik al jaren stilletjes verliefd op was, wilde vrijwillig met me omgaan.

We waren dat jaar op school eigenlijk altijd samen, en ik trok al snel de conclusie dat je heel erg apart was. Maar dat maakte je ook zo charmant. Hoe beter ik je leerde kennen, hoe meer mijn eerste ingeving de juiste bleek te zijn. Jij was het. Jij was de liefde van mijn leven.

En hoewel ik mijn best deed om je toen al op het rechte pad te houden, had ik als zestienjarige natuurlijk geen idee waar ik mee bezig was. Ik hoop dat de dagen die we samen hebben doorgebracht tussen 2009 en 2011 je nog enigszins positief konden stemmen, maar ik geloof niet dat ze je depressie hebben kunnen onderdrukken. Toen ging het mis, toen kwam de eerste opname, en toen wilde je me niet meer zien.

Ik was er kapot van. Ik ben een half jaar lang m'n bed niet uitgekomen omdat ik niet wist hoe ik verder moest zonder jou aan m'n zijde. Als ik er nu over nadenk, leek ik wel gek. Als ik dacht dat ik me toen slecht voelde, moest ik eens weten hoe slecht ik me tien jaar later zou voelen.

Uiteindelijk wist ik me te herpakken en heb ik mijn leven in het teken gezet van het opbouwen van een bestaan, in de hoop dat je ooit bij me terug zou komen. En toen dat ruim zes jaar later gebeurde, schrok ik me kapot van wat ik aantrof. Wat een vreselijke hel heb je moeten doorstaan. Ik heb er geen woorden voor. Als iemand die kwellingen niet verdiend had, was jij het wel. Je bent het liefste schepsel dat ik ooit onder ogen heb gehad. Voor mij was je de mooiste vrouw op aarde, en ik zou niets aan je hebben willen veranderen.

Ik ben je eeuwig dankbaar voor de tijd die ik met je gehad heb. De momenten die ik met jou doorbracht, waren de enige momenten van geluk in m'n leven. Het doet zoveel pijn om te beseffen dat er nooit meer nieuwe momenten met jou zullen komen. Ik denk niet dat ik daar mee ga kunnen leven eerlijk gezegd. Je was niet zomaar iemand voor me. Je was werkelijk de reden van mijn bestaan.

De enige hoop en wens die ik nog heb, is dat je nog bestaat en dat je op me wacht. Je bent veel te vroeg bij me weggegaan. Ik was daar nog lang niet klaar voor. Ik had je nog veel te hard nodig. Ik kan niet zonder je, Vera. Ik heb het zes jaar lang geprobeerd, en er ging geen dag voorbij dat je niet in mijn gedachten was. De pijn van het gemis werd niet minder, het sleet niet, ik kon het geen plek geven. Ik voelde alleen maar de leegte die alleen jij had kunnen vullen.

Ik had nog zoveel liefde om je te geven. Ik had nog zoveel toekomstplannen met je. Je had dat huis moeten halen. Ik heb dat speciaal voor ons samen gekocht, en nu moet ik er straks naartoe zonder dat je bij me bent. Ik weet niet of ik dat ga trekken. Zonder jou voelt niets meer als de moeite waard. Ik wil echt heel graag naar je toe.

Ik ga m'n best doen om verder te leven, maar ik kan niet beloven dat het lukt, of dat ik wil dat het lukt. Ik hoop met heel m'n hart dat je de rust hebt gevonden waar je zo naar verlangde, en dat alle kwellingen die je in het leven op aarde teisterden zijn weggetrokken. Maar bovenal hoop ik dat je nog ergens bent en dat ik je ooit weer in m’n armen kan houden. Want ik kan niet zonder je. Ik kan het echt niet.

Hoe mijn leven ook nog mag lopen, hoe lang of kort het ook nog mag duren, jij bent degene die ik wil. Ik wil alleen maar jou, en ik heb nooit iemand anders dan jou gewild. Ik wil mijn mooie, lieve, zachte Vera, en niets of niemand anders. Ik wil jouw warmte weer voelen en je weer overal kusjes geven.

Het had echt niet zo moeten lopen meisje, en ik verwacht niet dat ik dit ooit zal kunnen accepteren. Maar ik weet wel dat ik echt alles heb gedaan dat ik kon om je leven nog enigszins kwaliteit te geven. Ik hoop dat je dat op prijs gesteld hebt.

Het spijt me heel erg dat ik je niet heb kunnen redden. Je had veel meer goede jaren verdiend dan je nu hebt gekregen.


Heel veel liefs van je echtgenoot, die altijd zielsveel van je zal blijven houden. Mijn mooie lieve vrouw. Mijn sexy sperzieboon.

Wees alsjeblieft zuinig op jezelf lieverd. Je bent alles dat ik heb.


Ik hou zo onbeschrijfelijk veel van je.